Een duikpoging in mijn geheugen gegrift

11 februari 2011

Normaalgezien slaapt Fanne ’s avonds in haar box. Maar gisteren had ze er geen zin in en ik zei “kom maar bij mama zitten dan”. Dus ik neem de Bumboseat en zet haar naast mij op de bench, zoals ik wel vaker doe als ik aan de PC zit.

Stilzitten in dat ding is niet haar sterkste kant. Ze grijpt naar alles waarvan ze denkt dat in haar handbereik is/ligt. Ze hangt dus meer over de rand dan wat anders. Ik had me al eens vragen gesteld “en als ze door haar gewizzewuis er nu eens uitvalt?” Maar nadat ik haar duikpogingen nader bestudeerd had, had ik toch alle vertrouwen in de vernauwing boven aan de beentjes. Zelfs de terechte, bezorgde bemerking van een vriendin “is ze zo nog niet omgevallen?” wimpelde ik heel stoer weg “Maar nee gij!”

Dus net als de vorige keren, speeltjes langs rechts nemen, speeltjes langs links op de grond gooien, naar de printer reiken, .... en ineens ..............................
Een doffe plof ... ik kijk om -omdat ik dacht dat het vanuit het bed kwam waar Zina en Hugo lagen te slapen- en in mijn draaibeweging zie ik dat de Bumboseat leeg is !?!?!?!? Als een magneet op een hoefijzer worden mijn ogen naar de grond gezogen.

Daar lag madame, ineens ne meter lager, op de grond, plat op hare buik. De angst, de nachtmerrie van elke mama.

In een duizendste van een seconde schiet ik als een piloot uit mijn stoel en “raap” ik een krijsende Fanne op. Al sussend ging er vanalles door m’n hoofd; OMG !!!! Is dit echt ? Is ze gevallen, hoe kan dat nu? Ze heeft toch niks ? Bloedt ze? Beweegt alles nog? Moet ik naar het ziekenhuis of de dokter bellen?
Ik stond te trillen op m’n benen.

Toen ze rustig werd, heb ik haar van onder tot boven gecontroleerd en wat bewegingsoefeningen gedaan. Op het eerste zicht leek alles in orde ... oef !

Om zelf een beetje te bekomen van de shock, wou ik Fanne in de box leggen maar dat wilde ze niet. Ze begon direct te huilen. “Ze zou toch niks aan haar rug hebben? Of aan haar hoofd, dat ze misschien toch eerst op haar achterhoofd gevallen is?” Nog maar eens gecheckt maar ze reageerde normaal. Het enige wat ze wou, was bij mama zijn om getroost te worden. Net als ikzelf moest ze eventjes bekomen.

Om m’n belofte te houden, heb ik Wesley gebeld (die met de late stond). Hij adviseerde om toch maar eens contact op te nemen met de dokter. “Misschien dat er aan de buitenkant niks te zien is, misschien is er inwendig wel iets geraakt.” Ja, dat zou natuurlijk wel kunnen als je van zo hoog op de grond smakt.

Het was net geen 20.00u. Toch geprobeerd om de huisdokter te bellen. Gelukkig ze nam nog op. Toen ik klaar was met m’n verhaal, stelde ze me gerust “alle organen zijn goed beschermd. En zolang ze niet op haar hoofd is gevallen, hoef je je niet onmiddellijk zorgen te maken. Hou haar in de gaten dat ze niet suf wordt want dan zal je wel eens moeten langskomen”.

Toen ik terug beneden kwam #k’moest naar boven om te bellen omdat daar de GSM-lader lag, m’n GSM was totally plat. Murphy zeker :-/# lag ze te dutten. Heel rustig.

Rond 21u werd ze huilend wakker. Aangezien het bijna etenstijd was en ze tegenwoordig wel vaker rond 21u eet, heb ik haar pap gegeven. Maar zelfs tijdens het pap drinken, huilde ze. Ik heb haar dan maar in haar bedje gelegd. Maar ook daar heel onrustig. Ik ben zelfs nadien haar tutje gaan geven, wat ze anders nooit nodig heeft. Toen heb ik wel gemerkt dat ze een rode vlek op haar voorhoofd had. (Waarschijnlijk is ze dan toch met haar hoofd op de grond terechtgekomen.) Ook ’s nachts heeft ze een keertje fel gehuild. Het leek wel alsof ze bruusk wakker werd na een nachtmerrie.

Toen Wesley ’s nachts thuis kwam, wat ik anders nooit hoor, #had moeten overwerken en was nadien nog eentje gaan drinken met de collega’s#, is hij nog effe gaan “inspecteren”. Maar ze lag rustig te slapen.

Pffff, Ik heb heel slecht geslapen. En ben der nog nie goe van. Als ik eraan terugdenk, komen de tranen in m'n ogen. Ik was gisteren zo over m'n toeren en t'is alsof nu de emoties opkomen.

Er zijn tal van nachtmerriescenario’s die nu door mijn hoofd spoken.  Kun je je voorstellen dat ........ ?  Nee, ik durf er niet aan denken !
Ik besef maar al te goed dat we enorm veel geluk gehad hebben.

Ik heb deze morgend nog met Wesley gebeld. Om 8u is ze wakker geworden en volgens hem is alles in orde met Fanne. De rode vlek is ook weg en ze lacht al terug. Gelukkig !!!!!!

En toch knaagt het. Het had niet moeten gebeuren.

Dat ze zich bezeert nadat ze omvalt als ze op haar poep probeert te zitten of omdat ze te wild tekeer gaat in haar box en haar hoofd stoot, dat hoort erbij. Als ze dan huilt, dan noem ik haar een dramaqueen. En dan zeg ik dat ze niet zo flauw moet doen. Zo zal ze groot worden.
Maar dit is anders. Dit is door mijn onverantwoord en nonchalant gedrag ..........

Ik voel me rotslecht en heb enorme schuldgevoelens! Ik ben zo teleurgesteld in mezelf :-(
1000x sorry ... engeltje van me !!!!!!!