De bevalling ... le moment suprême

39 weken 0 dagen - 8 juni 2010

De bevalling kondigt zich aan …
Maandag 7 juni was er nog niets aan de hand. Zoals gewoonlijk had ik weer stevige oefenweeën. Niks abnormaal dus. Wesley had de late shift en samen zijn we rond 22.20u. nog met de honden gaan wandelen tot halfweg ‘het straatje’. Verder mocht ik (van Wesley) en kon ik niet. En toegegeven, het ging moeizaam maar ik wou persé mee. Het was nog zo zalig buiten.
Om 22.50u. heb ik zelfs nog heel stoer een email gestuurd naar de collega’s “Ik waggel nog altijd rond ... Mochten jullie me niet meer kennen, in bijlage een recente foto”.
Ik denk dat we rond 00.30u wilden gaan slapen. Alleszins dat was toch de bedoeling. Maar toen ik naar het toilet ging, kon ik er maar niet van af. Ik had de indruk dat m’n blaas maar niet leeg geraakte. Ook niet abnormaal tijdens m’n laatste maanden zwangerschap.
Uiteindelijk toch maar in bed gaan liggen maar het bleef “druppelen”. Ik dacht nog “Nu is het echt ver gekomen dat ik zelfs –als ik lig- m’n urine niet meer kan ophouden”.
Ik ben dan nog een paar keer opgestaan om naar het toilet te gaan. Wesley zei nog “Is je water niet gebroken?”. Ikke: “Da kan toch niet, want als je water breekt, dan stroomt dat er volgens mij uit, toch?”. Uiteindelijk begon ik zelf toch ook te twijfelen. Terwijl ik op het toilet zat, heb ik naar de materniteit gebeld om te vragen over hoe en wat. De vroedvrouw stelde me gerust. “Als je twijfelt, kom dan gerust langs en dan zullen we wel eens zien. Anders kom je morgenvroeg maar aan de monitor”. Deuh ! Stel je voor dat het wat urineverlies is, ze zullen daar nogal lachen met mij als ik daar toe kom op de spoedafdeling. Dus ikke maar terug in bed gekropen met “een lekkend kraantje”.
Echter langer dan 1 minuut heeft het niet geduurd of ik zat alweer op het toilet. Wesley had er geen vertrouwen in en stelde voor om toch maar even langs te gaan in het ziekenhuis. Pffff … ik zou me zo belachelijk maken maar tegenstribbelen was geen optie.
Nog op’t gemakske een douchke gepakt en rond 02.00u zijn we dan toch vertrokken. Onderweg voelde ik niks meer. Ja, daar zat ik dan in de auto. We passeerden Prima-Lux en ik zei nog “We kunnen beter terugdraaien want dit is echt vals alarm”. Wesley reed toch verder. Eens toegekomen op de parking van de spoed stapte ik uit en ……… m’n vliezen braken helemaal, daar was geen twijfel over mogelijk.

Dinsdag 8 juni om 2.21u. hebben we ons aangemeld aan de spoedingang. Een vriendelijke verpleger heeft ons via de trap (zoals ik het wou) begeleidt naar de materniteit op de 2de verdieping. Ze hebben me aan de monitor gelegd en zo bleek dat ik 1 wee had om de 8 minuten ?!?!? Heel grappig hoor ! Loop ik al weken rond met gemiddeld 9 weeën per half uur. En nu ze er moeten zijn, laten ze het afweten. Grrrr ….

Omdat het toch niet verder doorzette vroeg ik of ik terug naar huis mocht. Echter de verpleegster dacht er anders over “Je water is gebroken dus je moet hier blijven. Rust maar goed want vandaag ga je bevallen.” Voor Wesley brachten ze een extra bed zodat hij ook nog wat kon slapen. En dat deed hij ook … snurken … nie te doen.


Zo af en toe kwam de verpleegster eens kijken om te zien of alles nog in orde was. Tot 8.00u. was er geen verandering in de situatie en werd de gynaecoloog gecontacteerd om te informeren hoe het nu verder moest. Ze stelde voor om een baxter te geven met wee-opwekkers. “Nee geen infuus !!!” Maar ik had geen keus. De verpleegster begon eraan en riep enthousiast “Jaaaa, t’is gelukt”. Ikke “heuh?”. “Ja, ik ben in opleiding en dit is de eerste keer dat het lukt”. Jij hebt blijkbaar goede aders”. OMG … Als ik dat had geweten, het feest zou niet zijn doorgegaan ! Ik ben als de dood voor naalden! Ja, ik weet het … ik ben een woessie.

De verpleegster zei dat het nog een tijdje kon duren vooraleer ik zou bevallen. Een tweede baxter zou nodig zijn om echte goede weeën te krijgen. (goede weeën = 1 wee elke 2 minuten). Ik was er dus nog lang niet.
Ze schatte dat ik rond 16.00u zou bevallen. En als ik iets nodig had dan mocht ik op het belletje duwen. En weg was ze.
Daar lag ik dan … nog heel stoer en dapper.


Wesley vroeg zelfs of hij nog effe naar huis mocht om Zina en Hugo uit te laten.
Eens ik voelde dat de baxter z’n werk deed, vond ik het beter dat hij toch bij mij zou blijven.
De pijn werd plots heel heftig en ik probeerde elke wee te doorbijten door met m’n benen te zwaaien en door met m’n linker hand in een badhanddoek te knijpen. Ik had constant de monitor in de gaten en de weeën volgden zich nu wel heel snel op.
Ik vond het hoogtijd voor m’n epidurale prik en drukte op de alarmbel. Ook al was het nog maar 9.30u.
De verpleegster kwam langs en constateerde dat ik al 8 cm opening had. “Goed gewerkt!” zei ze. Ikke: “Allemaal goed maar geef me nu die prik maar !” Geloof me, ik -woessie- smeekte erom. Echter tevergeefs. De verpleegster zei “Het is veel te laat om nu nog een anesthesist op te roepen. Dit duurt minimum een kwartier en tegen dat de verdoving aanslaat, zijn we nog eens een half uur verder. Het zal zonder verdoving worden. Ik ga de gynaecoloog oproepen want over enkele ogenblikken ga je bevallen.” Ik wist niet wat ik hoorde. "Toch niet zonder verdoving ?!?!?!?" Het zou me nooit lukken. Nee, echt niet !
Ik schreeuwde het uit van de pijn. Vooraleer ik het goed besefte, lag ik in de bevallingskamer, klaar om ………….. te bevallen.

De bevalling
Van de bevalling zelf kan ik niet zoveel meer herinneren, behalve dan de helse pijn en de bemoedigende woorden van Wesley, de verpleegsters en de gynaecoloog.
De details heeft Wesley me achteraf verteld.
Ik zou een 6-tal keer geperst hebben tot het hoofdje zichtbaar werd maar telkens raakte ik uitgeput en verdween het hoofdje weer. Door m’n gekrijs en geschreeuw waren m’n krachten ver zoek en er was nog steeds geen baby. De gynaecoloog zei kordaat “Niet roepen ! Doe je lippen op elkaar, spaar je krachten en persen!” Toen is iedereen me heel fel beginnen aanmoedigen en dat gaf me extra kracht. Ik heb alles gegeven wat ik kon en daar was ze dan …. ons meisje “Fanne”, geboren om 10.37u. 3,240kg gewogen en 47 cm gemeten.

Toen onze kleine, dikke prottemie op m’n buik lag, heeft de gynaecoloog nog navelstrengbloed afgenomen voor de navelstrengbloedbank http://www.uzleuven.be/navelstrengbloedbank.
Er waren ook nog wat hechtingen te doen van de knip. “Knip ?!? Welke knip ?!?”Ik had al vele verhalen gehoord dat je door de pijn van de bevalling, je knip niet zou voelen maar dat geloofde ik niet … tot vandaag.

Curretage
Trots met de dochter in m’n armen werd ik naar m’n kamer gebracht, nummer 3.53. De familie werd op de hoogte gebracht van het heuglijke nieuws.

Maar in de namiddag sloeg de vreugde om naar teleurstelling.
Een inwendige bloeding kon niet gestopt worden. Ik werd zwakker en zwakker en in de late namiddag werd de gynaecoloog opgeroepen. Na onderzoek werd vastgesteld dat er nog deeltjes van de moederkoek aanwezig waren. Omdat ik weigerachtig was tegen een volledige narcose werd geprobeerd om de deeltjes zo weg te nemen maar de pijn was niet meer te verdragen. De anesthesist werd erbij gehaald. Onder volledige narcose werd een curretage uitgevoerd.

Fanne bij de prematuurtjes
Door het vele bloedverlies was ik enorm verzwakt. Ik was een wrak, een vod ... totaal uitgeput en op. Er werd dan ook beslist om Fanne de nacht te laten doorbrengen bij de prematuurtjes. Zo konden de verpleegsters haar verzorgen terwijl ik uitgeteld de nacht kon doorslapen.

Borstvoeding
Ik had me voorgenomen om borstvoeding te geven maar het enige wat ik kon, was liggen. Het wilde dus niet lukken. Ikzelf die de krachten niet had en als team waren we onervaren. Ik wilde niet opgeven en er werd me aangeraden om af te kolven om de borstvoeding op gang te brengen. “Man man, wat een pre-historisch machien was da ?!?!”

Maar het deed z’n werk en dat was het belangrijkste. Elk druppeltje moedermelk werd toegevoegd aan de flesvoeding.

Bloedarmoede
Na 3 dagen kon ik nog steeds niet uit bed. Ik kon met moeite rechtzitten.
Ik had zelfs ons meisje nog geen badje kunnen geven, niet kunnen verversen, mooie kleertjes aandoen, ….
De bloedarmoede wilde zich niet spontaan herstellen en later op de dag heb ik dan een infuus met ijzer gekregen. Sindsdien ging elk uur beter en beter. Dat is wat ik nodig had … een echt paardemiddel !

Samengevat
… Het was heftig.
Vergeten zal ik het nooit. Maar de minder aangename herinneringen worden momenten van geluk als ik trots ons meisje bewonder.