32 weken 5 dagen - Zondag 25 april 2010
Van vorige week maandag tot vrijdag zou ik nog gedacht hebben: "waarom moet ik nu eigenlijk rusten? Ja ik heb harde buiken. So ? Heeft toch iedereen !" Maar sinds gisteren begrijp ik waarom.
Ik kan echt geen stap vooruit of ik heb harde buiken of krampen in m'n onderbuik. Ik ben net een slak en loop als een oudje. En ik moet snakken naar lucht en ben daardoor onmiddellijk buiten adem. M'n uitstapje met ons mams om stof te kopen voor de parkrok was dan ook het besef dat het echt niet meer gaat. Hoe eigenwijs ik ook kan zijn, ik moet toegeven het gaat me niet meer af.
Deze ochtend een "wake up call" gehad van m'n onderbewustzijn. Nu realiseer ik pas dat een bevalling wel eens heel snel zou kunnen gaan, als ik niet voldoende rust. Friemeltje verdient het niet dat ik me opstandig gedraag. Dus ik ga het de komende weken echt rustig aan doen zodat friemeltje "volgroeid" ter wereld kan komen. Dat is m'n plicht! Ik zou het me anders nooit vergeven. Ik wil echt zo graag dat het in orde komt. Het lijkt wel alsof m'n moederinstinct zich al ontfermt over dat kleine wondertje in m'n buik. Dan toch een moedergevoel?
Ai, da 's minder. Vertrouw maar op dat moedergevoel dat het toch wel al een beetje is waarschijnlijk ;-) en veel goede moed!
BeantwoordenVerwijderenFriemeltje... friemeltje... in de buik,
BeantwoordenVerwijderenhet is nog veel te vroeg voor je levensduik !
Gun mama en papa nog wat tijd
om te wennen aan jouw wereldse aanwezigheid.
Blijf nog maar wat zitten in dat ronde tonnetje
voor je komt genieten van het zomerse zonnetje.
Groei nog wat verder, week na week, dag na dag
zo wordt je groot en sterk en kan je alles doen wat niet mag :-)
@ Nikki: Doet raar hé, klinkt afgezaagd maar ik herken je gevoelens zo... dikke dikke knuf !