Het gaat allemaal zo snel ...

11 weken 2 dagen - donderdag 27 november 09

Het dringt precies nog altijd niet goed door dat ik zwanger ben.

Een jaar geleden was er in de verste verte nog geen sprake van een mensenrebelletje. Ik heb m’n 2 grote rebelse knuffelberen Zina en Hugo en da's m'n leven, samen met m'n ventje. Althans dat dacht ik ...

Tot ik 30 jaar werd in januari ... We waren op camping Alpin te Seefeld in Tirol. Boven op de berg aan de kerststal stonden we tot aan onze knieën in de sneeuw. Plots overkwam mij iets. Op dat moment helemaal niet goed beseffend wat. Enkele dagen later werd het duidelijk ....
M'n tikkende klokje was blijkbaar geactiveerd daar op die berg in Oostenrijk.

Maar wat moet je ermee? Het bleef me achtervolgen en ik kon het ook zomaar niet van me afschudden.
Tja, is dat "het moedergevoel" waarover elke vrouw spreekt? Is het dat of voelt het anders? En wat voel ik dan precies? Of beeld ik mezelf maar wat in ??? Gatver de gatver ... wat is dat toch met mij. Ik, die altijd weet wat ik wil, was helemaal in de war !

Tot en met mei zat ik met mezelf nog in de knoop.
Ben ik er wel klaar voor? Of is het een bevlieging? Is het dat wel wat ik wil? Past het in m'n leven? Wil ik m'n luxeleventje wel opgeven? Heb ik een kind nodig voor een "volmaakt" leven? Kan ik het wel aan? Stel dat, hoe moet ik dat toch allemaal gaan doen? ....
Zoveel vragen en niemand die me een antwoord zou kunnen geven, behalve ikzelf.

Ik kon het niet loslaten en ik geraakte er zelf niet uit.
Ik heb Wesley proberen uit te leggen met welk vreemd gevoel ik al enkele maanden worstel. Het was heel moeilijk voor mezelf om het te verwoorden maar des te meer nauwelijks te begrijpen voor Wesley. Hoe leg je een moedergevoel uit aan een man ?
Nu hadden we met z'n 2 iets om over na te denken. Nog meer vragen en nog minder antwoorden.

Misschien zijn we er wel klaar voor. We zijn al 15 jaar gelukkig samen, ons huisje is bijna af en misschien wordt het wel eens tijd om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen ....

Een hoofdstuk dat je leven compleet omgooit. Waarin je jezelf graag op de laatste plaats stelt. Waarin je meer dan eens een traan wegpinkt van geluk.
De kleinste dingen die je hart doen smelten ... het eerste contact met je baby, het openen van de oogjes, de eerste lach, de eerste stapjes, voor het eerst "mama" horen zeggen ...

Nu 26 november ben ik al 11 weken en 2 dagen zwanger.
Van "wil ik ooit mama worden?" naar "ja, ik wil mama worden" en "ik ben zwanger" in 10 maanden ... de natuur gunt me geen tijd om er aan te wennen. T'is dat ik het nog niet zo goed kan vatten ...
Het gaat allemaal zo snel.
Maar hey, ik ben trots, supertrots dat ik mama word in juni !!!!